كوچه ام آفتابي كه نيست هيچ مهتابي هم نيست و شايد اصلاً كوچه نيست

عرب عامري و شعر نو

Mon, 29 Dec 2008 19:56:00 GMT

اهل دانشگاهم

روزگارم خوش نيست

ژتوني دارم خرده پولي،

سرسوزن هوشي

دوستاني دارم بهتر از شمر ويزيد

دوستاني که همچون من مشروطند

واتاقي که همين نزديکي است

اهل دانشگاهم

پيشه ام گپ زدن است

گاه گاهي هم مينويسم تکليف

مي سپارم به شما

تا به يک نمره بيست که در آن زندانيست

دلتان تازه شود

چه خيالي-چه خيالي- ميدانم

کپ زدن بيهوده است

خوب ميدانم دانشم کم عمق است

اهل دانشگاهم

قبله ام آموزش-

جانمازم جزوه

مهرم ميز

عشق از پنجره ها مي گيريم

همه ذرات مخ من متبلور شده است

پدرم وقتي رفت پاسبان ها همه استاد شدند

استاد از من پرسيد چند نمره زمن ميخواهي ؟

من از او پرسيدم دل خوش سيري چند

پدر م استاتيک را از بر داشت

و کوئيز هم ميداد

درس ها را آن روز حفظ مي کردم در خواب

امتحان چيزي بود مثل آب خوردن

خوب يادم هست درسي بي رنجش ميخواندم

نمره بي خواهش مي آوردم

تا معلم پارازيت مي انداخت

همه غش مي کردند

من کسي را ديدم

که براي داشتن يک نمره 10

دم دانشکده پشتک ميزد

دختري را ديدم که به ترمينال نفرين مي کرد

اتوبوسي ديدم پر از دانشجو و چه سنگين مي رفت

اتوبوسي ديدم

کسي از روزن پنجره مي گفت: کمک

سفر سبز چمن با کوکو بارش اشک

پس از نمره تک جنگ آموزش با دانشجو

جنگ دانش جويان سر ته ديگ غذا

جنگ نقليه با جمعيت منتظران

حمله درس به مخ حذف يک درس

به فرماندهي کامپيوتر

فتح يک نمره به دست ترميم

فتح يک نمره به دست استاد

مثل يک لبخند در آخر ترم

همه را ديدم

اهل دانشگاهم

اما نيستم دانشجو کارت من گم شده است

من به مشروط شدن نزديکم

من در اين دانشگاه چقدر مضطربم

من نديدم هرگز يک نمره بيست

من نديدم که کسي ترم آخر باشد

من به يک نمره ناقابل 10 خشنودم

وبه ليسانس قناعت دارم

من در اين دانشگاه در سراشيب کسالت هستم

خوب ميدانم که استاد کي کوئيزميگيرد

اتوبوس کي مي آيد

خوب ميدانم برگه حذف کجاست

هر کجا هستم باشم تريا، نقليه،دانشکده از آن منست

رختها را بکنيم پي ورزش برويم

توپ دريک قدمي است

ونگوئيم که افتادن مفهوم بدي است

ونگوئيم کتابي که درآن فرمول نيست

وبدانيم اگر سلف نبود همگي مي مرديم

وبدانيم اگر نقليه روزي تعطيل شود همگي مي مانيم

و نترسيم از حذف

وبدانيم اگر حذف نبود همگي مي مانديم

وبپرسيم کجاييم و چه کاري داريم

و نپرسيم که در قيمه چرا گوشت کم است

بد نگوييم به استاد اگر نمره تک آورديم

کار ما نيست شناسايي مسئول غذا

کار ما شايد اين است

که در حسرت يک صندلي خالي پيوسته شناور باشيم

کار ما نيست شناسايي بي نظمي ها ...

به نظر شما تا حالا شاعري مثل من تا حالا بهدنيا اومده ؟

پايان

جون من كجائي سهراب جون

Wed, 18 Jun 2008 21:27:00 GMT

ديدي آخر سهراب

مردم بالادست

كه طراوت را از راز سحر مي چيدند

و نجابت را سرلوحه دل مي كردند

آب را گل كردند

لاله را دار زدند

نان خشكيده مرد لب جو

ز كَفَش دزديدند

و سپيدار كهنسال و غريب ادراك

همچنان تشنه تر از تشنه بماند

و ز ميان گل و آب

چهره اي مات به جادويي دنياي سراب

چه شده است ؟

روي ز يبا دو برابر نشده

ديدي آخر سهراب

آنهمه مي گفتي

آب را نه

حتي آب را گل نكنيم

آب را نه

دهن هر سخني را پر از گل كردند

تو كجايي سهراب ؟

آب را گل كردند .

----------------------------------

روزگارم بد نيست
تکه ناني دارم خرده هوشي سر سوزن شوقي
مادري دارم بهتراز برگ درخت
دوستاني بهتر از آب روان
و خدايي که دراين نزديکي است
لاي اين شب بوها پاي آن کاج بلند
روي آگاهي آب روي قانون گياه
من مسلمانم
قبله ام يک گل سرخ
جانمازم چشمه مهرم نور
دشت سجاده من
من وضو با تپش پنجره ها مي گيرم
در نمازم جريان دارد ماه جريان دارد طيف
سنگ از پشت نمازم پيداست
همه ذرات نمازم متبلور شده است
من نمازم را وقتي مي خوانم
که اذانش را باد گفته باشد سر گلدسته سرو
من نمازم را پي تکبيره الاحرام علف مي خوانم
پي قد قامت موج
کعبه ام بر لب آب
کعبه ام زير اقاقي هاست
کعبه ام مثل نسيم باغ به باغ مي رود شهر به شهر
حجرالاسود من روشني باغچه است
اهل کاشانم
پيشه ام نقاشي است
گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ مي فروشم به شما
تا به آواز شقايق که در آن زنداني است
دل تنهايي تان تازه شود
چه خيالي چه خيالي ... مي دانم
پرده ام بي جان است
خوب مي دانم حوض نقاشي من بي ماهي است
اهل کاشانم
نسبم شايد برسد
به گياهي در هند به سفالينه اي از خک سيلک
نسبم شايد به زني فاحشه در شهر بخارا برسد
پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها پشت دو برف
پدرم پشت دو خوابيدن در مهتابي
پدرم پشت زمانها مرده است
پدرم وقتي مرد آسمان آبي بود
مادرم بي خبر از خواب پريد خواهرم زيبا شد
پدرم وقتي مرد پاسبان ها همه شاعر بودند
مرد بقال از من پرسيد :‌ چند من خربزه مي خواهي ؟
من از او پرسيدم : دل خوش سيري چند ؟
پدرم نقاشي مي کرد
تار هم مي ساخت تار هم ميزد
خط خوبي هم داشت
باغ ما در طرف سايه دانايي بود
باغ ما جاي گره خوردن احساس و گياه
باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس و ايينه بود
باغ ما شايد قوسي از دايره سبز سعادت بود
ميوه کال خدا را آن روز مي جويدم در خواب
آب بي فلسفه مي خوردم
توت بي دانش مي چيدم
تا اناري ترکي بر مي داشت دست فواره خواهش مي شد
تا چلويي مي خواند سينه از ذوق شنيدن مي سوخت
گاه تنهايي صورتش را به پس پنجره مي چسبانيد
شوق مي آمد دست در گردن حس مي انداخت
فکر بازي مي کرد
زندگي چيزي بود مثل يک بارش عيد يک چنار پر سار
زندگي در آن وقت صفي از نور و عروسک بود
يک بغل آزادي بود
زندگي در آن وقت حوض موسيقي بود
طفل پاورچين پاورچين دور شد کم کم در کوچه سنجاقک ها
بار خود را بستم رفتم از شهر خيالات سبک بيرون دلم از غربت سنجاقک پر
من به مهماني دنيا رفتم
من به دشت اندوه
من به باغ عرفان
من به ايوان چراغاني دانش رفتم
رفتم از پله مذهب بالا
تا ته کوچه شک
تا هواي خنک استغنا
تا شب خيس محبت رفتم
من به ديدار کسي رفتم در آن سر عشق
رفتم ‚ رفتم تا زن
تا چراغ لذت
تا سکوت خواهش
تا صداي پر تنهايي
چيزها ديدم در روي زمين
کودکي ديدم ماه را بو مي کرد
قفسي بي در ديدم که در آن روشني پرپر مي زد
نردباني که از آن عشق مي رفت به بام ملکوت
من زني را ديدم نور در هاون مي کوبيد
ظهر در سفره آنان نان بود سبزي بود دوري شبنم بود کاسه داغ محبت بود
من گدايي ديدم در به در مي رفت آواز چکاوک مي خواست
و سپوري که به يک پوسته خربزه مي برد نماز
بره اي را ديدم بادبادک مي خورد
من الاغي ديدم ينجه را مي فهميد
در چراگاه نصيحت گاوي ديدم سير
شاعري ديدم هنگام خطاب به گل سوسن مي گفت شما
من کتابي ديدم واژه هايش همه از جنس بلور
کاغذي ديدم از جنس بهار
موزه اي ديدم دور از سبزه
مسجدي دور از آب
سر بالين فقيهي نوميد کوزه اي ديدم لبريز سوال
قاطري ديدم بارش انشا
اشتري ديدم بارش سبد خالي پند و امثال
عارفي ديدم بارش تننا ها يا هو
من قطاري ديدم روشنايي مي برد
من قطاري ديدم فقه مي بردو چه سنگين مي رفت
من قطاري ديدم که سياست مي برد و چه خالي مي رفت
من قطاري ديدم تخم نيلوفر و آواز قناري مي برد
و هواپيمايي که در آن اوج هزاران پايي
خک از شيشه آن پيدا بود
ککل پوپک
خال هاي پر پروانه
عکس غوکي در حوض
و عبور مگس از کوچه تنهايي
خواهش روشن يک گنجشک وقتي از روي چناري به زمين مي ايد
و بلوغ خورشيد
و هم آغوشي زيباي عروسک با صبح
پله هايي که به گلخانه شهوت مي رفت
پله هاي که به سردابه الکل مي رفت
پله هايي که به قانون فساد گل سرخ
و به ادرک رياضي حيات
پله هايي که به بام اشراق
پله هايي که به سکوي تجلي مي رفت
مادرم آن پايين
استکان ها را در خاطره شط مي شست
شهر پيدا بود
رويش هندسي سيمان ‚ آهن ‚ سنگ
سقف بي کفتر صدها اتوبوس
گل فروشي گلهايش را مي کرد حراج
در ميان دو درخت گل ياس شاعري تابي مي بست
پسري سنگ به ديوار دبستان ميزد
کودکي هسته زردآلو را روي سجاده بيرنگ پدر تف مي کرد
و بزي از خزر نقشه جغرافي آب مي خورد
بنددرختي پيدا بود : سينه بندي بي تاب
چرخ يک گاري در حسرت واماندن اسب
اسب در حسرت خوابيدن گاري چي
مردگاريچي در حسرت مرگ
عشق پيدا بود موج پيدا بود
برف پيدابود دوستي پيدا بود
کلمه پيدا بود
آب پيدا بود عکس اشيا در آب
سايه گاه خنک ياخته ها در تف خون
سمت مرطوب حيات
شرق اندوه نهاد بشري
فصل ولگردي در کوچه زن
بوي تنهايي در کوچه فصل
دست تابستان يک بادبزن پيدا بود
سفره دانه به گل
سفر پيچک اين خانه به آن خانه
سفر ماه به حوض
فوران گل حسرت از خک
ريزش تک جوان ازديوار
بارش شبنم روي پل خواب
پرش شادي از خندق مرگ
گذر حادثه از پشت کلام
جنگ يک روزنه با خواهش نور
جنگ يک پله با پاي بلند خورشيد
جنگ تنهايي بايک آواز
جنگ زيباي گلابي ها با خالي يک زنبيل
جنگ خونين انار و دندان
جنگ نازي ها با ساقه ناز
جنگ طوطي و فصاحت با هم
جنگ پيشاني با سردي مهر
حمله کاشي مسجد به سجود
حمله باد به معراج حباب صابون
حمله لشکر پروانه به برنامه دفع آفات
حمله دسته سنجاقک به صف کارگر لوله کشي
حمله هنگ سياه قلم ني به حروف سربي
حمله واژه به فک شاعر
فتح يک قرن به دست يک شعر
فتح يک باغ به دست يک سار
فتح يک کوچه به دست دو سلام
فتح يک شهربه دست سه چهار اسب سوار چوبي
فتح يک عيد به دست دو عروسک يک توپ
قتل يک جغجغه روي تشک بعد از ظهر
قتل يک قصه سر کوچه خواب
قتل يک غصه به دستور سرود
قتل مهتاب به فرمان نئون
قتل يک بيد به دست دولت
قتل يک شاعر افسرده به دست گل يخ
همه ي روي زمين پيدا بود
نظم در کوچه يونان مي رفت
جغد در باغ معلق مي خواند
باد در گردنه خيبر بافه اي از خس تاريخ به خاور مي راند
روي درياچه آرام نگين قايقي گل مي برد
در بنارس سر هر کوچه چراغي ابدي روشن بود
مردمان را ديدم
شهر ها را ديدم
دشت ها را کوهها را ديدم
آب را ديدم خک راديدم
نور و ظلمت را ديدم
و گياهان را در نور و گياهان را در ظلمت ديدم
جانور را در نور ‚ جانور را در ظلمت ديدم
و بشر را در نور و بشر را در ظلمت ديدم
اهل کاشانم اما
شهر من کاشان نيست
شهر من گم شده است
من با تاب من با تب
خانه اي در طرف ديگر شب ساخته ام
من دراين خانه به گم نامي نمنک علف نزديکم
من صداي نفس باغچه را مي شنوم
و صداي ظلمت را وقتي از برگي مي ريزد
و صداي سرفه روشني از پشت درخت
عطسه آب از هر رخنه ي سنگ
چک چک چلچله از سقف بهار
و صداي صاف ‚ باز و بسته شدن پنجره تنهايي
و صداي پک ‚ پوست انداختن مبهم عشق
مترکم شدن ذوق پريدن در بال
و ترک خوردن خودداري روح
من صداي قدم خواهش را مي شونم
و صداي پاي قانوني خون را در رگ
ضربان سحر چاه کبوترها
تپش قلب شب آدينه
جريان گل ميخک در فکر
شيهه پک حقيقت از دور
من صداي وزش ماده را مي شنوم
و صداي کفش ايمان را در کوچه شوق
و صداي باران را روي پلک تر عشق
روي موسيقي غمنک بلوغ
روي اواز انارستان ها
و صداي متلاشي شدن شيشه شادي در شب
پاره پاره شدن کاغذ زيبايي
پر و خالي شدن کاسه غربت از باد
من به آغاز زمين نزديکم
نبض گل ها را مي گيرم
آشنا هستم با سرنوشت تر آب عادت سبز درخت
روح من در جهت تازه اشيا جاري است
روح من کم سال است
روح من گاهي از شوق سرفه اش مي گيرد
روح من بيکاراست
قطره هاي باران را ‚ درز آجرها را مي شمارد
روح من گاهي مثل يک سنگ سر راه حقيقت دارد
من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن
من نديدم بيدي سايه اش را بفروشد به زمين
رايگان مي بخشد نارون شاخه خود را به کلاغ
هر کجا برگي هست شور من مي شکفد
بوته خشخاشي شست و شو داده مرا در سيلان بودن
مثل بال حشره وزن سحر را ميدانم
مثل يک گلدان مي دهم گوش به موسيقي روييدن
مثل زنبيل پر از ميوه تب تند رسيدن دارم
مثل يک ميکده در مرز کسالت هستم
مثل يک ساختمان لب دريا نگرانم به کشش هاي بلند ابدي
تا بخواهي خورشيد تا بخواهي پيوند تا بخواهي تکثير
من به سيبي خشنودم
و به بوييدن يک بوته بابونه
من به يک اينه يک بستگي پک قناعت دارم
من نمي خندم اگر بادکنک مي ترکد
و نمي خندم اگر فلسفه اي ماه را نصف مي کند
من صداي پر بلدرچين را مي شناسم
رنگ هاي شکم هوبره را اثر پاي بز کوهي را
خوب مي دانم ريواس کجا مي رويد
سار کي مي ايد کبک کي مي خواند باز کي مي ميرد
ماه در خواب بيابان چيست
مرگ در ساقه خواهش
و تمشک لذت زير دندان هم آغوشي
زندگي رسم خوشايندي است
زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ
پرشي دارد اندازه عشق
زندگي چيزي نيست که لب طاقچه عادت از يادمن و تو برود
زندگي جذبه دستي است که مي چيند
زندگي نوبر انجير سياه در دهان گس تابستان است
زندگي بعد درخت است به چشم حشره
زندگي تجربه شب پره در تاريکي است
زندگي حس غريبي است که يک مرغ مهاجر دارد
زندگي سوت قطاري است که درخواب پلي مي پيچد
زندگي ديدن يک باغچه از شيشه مسدود هواپيماست
خبر رفتن موشک به فضا
لمس تنهايي ماه
فکر بوييدن گل در کره اي ديگر
زندگي شستن يک بشقاب است
زندگي يافتن سکه دهشاهي در جوي خيابان است
زندگي مجذور اينه است
زندگي گل به توان ابديت
زندگي ضرب زمين در ضربان دل ما
زندگي هندسه ساده و يکسان نفسهاست
هر کجا هستم باشم
آسمان مال من است
پنجره فکر هوا عشق زيمن مال من است
چه اهميت دارد
گاه اگر مي رويند
قارچ هاي غربت ؟
من نمي دانم که چرا مي گويند : اسب حيوان نجيبي است کبوتر زيباست
و چرا در قفس هيچ کسي کرکس نيست
گل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد
چشم ها را بايد شست جور ديگر بايد ديد
واژه ها را بايد شست
واژه بايد خود باد ‚ واژه بايد خود باران باشد
چترها را بايد بست
زير باران بايد رفت
فکر را خاطره را زير باران بايد برد
با همه مردم شهر زير باران بايد رفت
دوست را زير باران بايد برد
عشق را زير باران بايد جست
زير باران بايد با زن خوابيد
زير باران بايد بازي کرد
زير باران بايد چيز نوشت حرف زد نيلوفر کاشت
زندگي تر شدن پي در پي
زندگي آب تني کردن در حوضچه کنون است
رخت ها را بکنيم
آب در يک قدمي است
روشني را بچشيم
شب يک دهکده را وزن کنيم خواب يک آهو را
گرمي لانه لک لک را ادرک کنيم
روي قانون چمن پا نگذاريم
در موستان گره ذايقه را باز کنيم
و دهان را بگشاييم اگر ماه درآمد
و نگوييم که شب چيز بدي است
و نگوييم که شب تاب ندارد خبر از بينش باغ
و بياريم سبد
ببريم اين همه سرخ اين همه سبز
صبح ها نان و پنيرک بخوريم
و بکاريم نهالي سر هر پيچ کلام
و بپاشيم ميان دو هجا تخم سکوت
و نخوانيم کتابي که در آن باد نمي ايد
و کتابي که در آن پوست شبنم تر نيست
و کتابي که در آن ياخته ها بي بعدند
و نخواهيم مگس از سر انگشت طبيعت بپرد
و نخواهيم پلنگ از در خلقت برود بيرون
و بدانيم اگر کرم نبود زندگي چيزي کم داشت
و اگر خنج نبود لطمه مي خورد به قانون درخت
و اگر مرگ نبود دست ما در پي چيزي مي گشت
و بدانيم اگر نور نبود منطق زنده پرواز دگرگون مي شد
و بدانيم که پيش از مرجان خلايي بود در انديشه دريا ها
و نپرسيم کجاييم
بو کنيم اطلسي تازه بيمارستان را
و نپرسيم که فواره اقبال کجاست
و نپرسيم چرا قلب حقيقت آبي است
و نپرسيم پدرهاي پدرها چه نسيمي چه شبي داشته اند
پشت سرنيست فضايي زنده
پشت سر مرغ نمي خواند
پشت سر باد نمي ايد
پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است
پشت سر روي همه فرفره ها خک نشسته است
پشت سر خستگي تاريخ است
پشت سر خاطره ي موج به ساحل صدف سرد سکون مي ريزد
لب دريا برويم
تور در آب بيندازيم
وبگيريم طراوت را از آب
ريگي از روي زمين برداريم
وزن بودن را احساس کنيم
بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم
ديده ام گاهي در تب ماه مي ايد پايين
مي رسد دست به سقف ملکوت
ديده ام سهره بهتر مي خواند
گاه زخمي که به پا داشته ام
زير و بم هاي زمين را به من آموخته است
گاه در بستر بيماري من حجم گل چند برابر شده است
و فزون تر شده است قطر نارنج شعاع فانوس
و نترسيم از مرگ
مرگ پايان کبوترنيست
مرگ وارونه يک زنجره نيست
مرگ در ذهن اقاقي جاري است
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد
مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن مي گويد
مرگ با خوشه انگور مي ايد به دهان
مرگ در حنجره سرخ - گلو مي خواند
مرگ مسوول قشنگي پر شاپرک است
مرگ گاهي ريحان مي چيند
مرگ گاهي ودکا مي نوشد
گاه در سايه نشسته است به ما مي نگرد
و همه مي دانيم
ريه هاي لذت پر کسيژن مرگ است
در نبنديم به روي سخن زنده تقدير که از پشت چپر هاي صدا مي شنويم
پرده را برداريم
بگذاريم که احساس هوايي بخورد
بگذاريم بلوغ زير هر بوته که مي خواهد بيتوته کند
بگذاريم غريزه پي بازي برود
کفش ها رابکند و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد
بگذاريم که تنهايي آواز بخواند
چيز بنويسد
به خيابان برود
ساده باشيم
ساده باشيم چه در باجه يک بانک چه در زير درخت
کار مانيست شناسايي راز گل سرخ
کار ما شايد اين است
که در افسون گل سرخ شناور باشيم
پشت دانايي اردو بزنيم
دست در جذبه يک برگ بشوييم و سر خوان برويم
صبح ها وقتي خورشيد در مي ايد متولد بشويم
هيجان ها را پرواز دهيم
روي ادرک ‚ فضا ‚ رنگ صدا پنجره گل نم بزنيم
آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي هستي
ريه را از ابديت پر و خالي بکنيم
بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم
نام را باز ستانيم از ابر
از چنار از پشه از تابستان
روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم
در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز کنيم
کار ما شايد اين است
که ميان گل نيلوفر و قرن
پي آواز حقيقت بدويم

ديدي اخر سهراب اب را گل کردند

Mon, 16 Jan 2006 01:00:00 GMT

ديدي اخر سهراب اب را گل کردند

ديدي اخر سهراب مردم بالا دست که همه از نسل نجابت بودند

مشکشان ابستن در ابر و نجابت را سر لوحه دل ميکردند. اب را گل کردند

سينه چاک لب طوفاني را.نذر بودن کردن. لاله را دار زدند

کفتري نيست دگر اب خورد از لب جوي و در اعماق فرودستي انگار شما؟!

و در ان ابادي کوزه ها بشکنند.ديدي اخر سهراب مردم بالا جوي چقدر بي احساس اب را گل کردند وعروسي که به زيبائي او گفتني نيست ان دختر پاک لب جوي

مردمان سر رود بي گمان نا مردند.

چه صفائي دارند مردم بالا دست سهراب

که تو گفتي:مردم بالا دست چه صفائي دارندو تو ار غيرتشان مگفتي

هيچ داني سهراب دگر از نام خدا بي گمان پاي چپرهايشان خبري نيست

دختر ماه زمين را. لب اينه را اختر کردند از ابه وپنبه عشق

نان خشکيده مدر لب جوي ز کفش دزديدند

روي زيبا دو برابر نشده است

تو کجاي سهراب روي اين رود همه صيادند

چشمشان بخيه بر اب

سفره اي تو در ان گسترده کرم و قلاب در ان بنهاده ماهيان ميهمانند

و سپيدار که از اندوه دلش مي فتي

اشکهايش ريزان و زبانش فرياد

و دلش در عطش اب و غزل بي تاب است

در ده بالا دست چينه ها ويانند و شقايق دگر ان ابي ابي ها نيست

من به خود ميگويم تف به روي همه بي احساسي

تف به روي همه را دک کردن ها و در اين نزديکي دگر ابادي نيست

خبر از پاکي نيست

و سحر جمله اي عقيم است عقيم